De onrust van vormen en creëren, het scheppen van lijnen en kleuren, dit alles in balans en met de nodige spanning, zodat het zich kan onderscheiden en altijd uitnodigt tot nadere bestudering.
Gooi daar de nodige hoeveelheid creativiteit overheen met een behoorlijke dosis eigenwijsheid en maak het af met een dwangmatige perfectie, zonder daarbij het proces van wording en de oorsprong van het materiaal uit het oog te verliezen. Zo kun je in een notendop het werk van Silvio van der Kwartel beschrijven.

Geboren op 14 augustus 1962 in het Brabantse Moergestel, was niet bij uitstek de meest ideale plaats om op te groeien en jezelf creatief te ontwikkelen.
In het dorpse keurslijf was weinig ruimte voor rare fratsen, dus Silvio van der Kwartel besloot op 17 jarige leeftijd niet een standaard opleiding te volgen maar; iets anders, iets creatiefs. Na de open dagen te hebben bezocht van de kunstacademie, kwam hij tot de conclusie dat daar een nieuw keurslijf op hem stond te wachten. De kunstenaar/docent oefende een grote druk uit op de leerlingen, waar vooral de voorkeur van de docent in het werk van de leerlingen naar voren kwam. Hier had Silvio van der Kwartel geen zin in.
Hij besloot naar de schildersschool st.Lucas afdeling etaleren, decoreren en reclame te gaan. Hier kon hij zijn praktische kennis van kleurenleer, ruimtelijke vormgeving en tekenen uitbreiden.

Vele jaren tast hij zijn creatieve mogelijke heden af. Werkte vaak freelance, vooral reclame werk, zoals folders, logo’s, uitnodigingen en kaarten. Uiteindelijk begon hij met ruimtelijke sfeer presentatie voor privé en openbare ruimtes te maken. Ook dit was nog niet de ware passie. Hij stortte zich vol vuur op keramiek en maakte extravagante vormen in zoniet nog sterker sprekende kleuren. Was dit het ware medium waarin hij wilde werken? Nee, hij zocht toch is anders. Silvio van der Kwartel besloot te gaan beeldhouwen. Bick was de locatie waar hij zijn nieuwe bekwaamheid zou gaan opdoen. Al bij de eerste bewerking was het liefde op eerste gezicht. De steen is weerbarstig heeft zijn eigen wil en als je er iets uit wil vormen dan zul je compromis moeten sluiten en eigenzinnigheid moeten accepteren. Wat een uitdaging, wie vormt wie?

Het werk van Silvio van der Kwartel is heel herkenbaar. Alle vormen zijn gerelateerd aan vogels. Soms duidelijke herkenbaar, dan weer een detail, een beweging of een indruk. De spanning van lijnen in zijn werk vind hij onontbeerlijke, het mag niet een vormloze prut worden, “want dan kun je net zo gooit een bonk klei op een sokkel gooien” zegt Silvio van der Kwartel. Hij vindt het heel belangrijk dat ook de steen haar verhaal kan vertellen. Niets mooier dan een steen die zijn oorsprong of zijn ontstaan laat zien. Het eindresultaat moet een symbiose zijn van vorm en materiaal, geen van beide mag overheersen, de balans moet er zijn. Er moet ook spanning in de belijning zitten en het liefst een onorthodoxe manier van plaatsing op een sokkel. Men dient geprikkeld te worden door vorm materiaal en hoe die twee zich door de ruimte bewegen. De vorm mag nooit stijf of star zijn, zij moet als ware dansen. Een gesuggereerde beweging van een levendig onuitputtelijk voorbeeld, de vogel. Gemaakt uit een stijf hard materiaal maar met sporen van de bewegelijkheid die het ooit heeft gehad, miljoenen jaren geleden. Zo komt alles tot leven, de passie van Silvio van der Kwartel met al zijn creativiteit, de vogel in al haar diversiteit en de steen in haar continuïteit.